Alice In Chains – Dirt (2LP) Plak (Sıfır - Kapalı Ambalaj)

Alice In Chains’in karanlık, ağır ve yıkıcı başyapıtı Dirt, grunge ile heavy metal arasında kurulan en sert ve en etkileyici köprülerden biridir. “Them Bones”, “Down In A Hole”, “Rooster”, “Angry Chair” ve “Would?” gibi efsane parçalarıyla bu 2LP baskı; grunge, alternative metal, 90’lar heavy rock ve koleksiyonluk kült albüm arşivleri için vazgeçilmez bir başlıktır.

Alice In Chains’in 1992 tarihli Dirt albümü, yalnızca grubun değil; tüm 90’lar alternatif rock / metal döneminin en ağır, en samimi ve en sarsıcı kayıtlarından biri olarak kabul edilir. Albüm 29 Eylül 1992 tarihinde yayımlandı ve grubun ikinci stüdyo albümü olarak diskografide yer aldı. Güvenilir kaynaklara göre Dirt, ABD Billboard 200’de 6 numaraya kadar yükseldi, uzun süre listelerde kaldı ve daha sonra 5x Platin sertifikaya ulaştı. Bu da onu Alice In Chains’in ticari olarak en büyük albümü haline getirdi.

Bu albümü özel yapan şey, Seattle grunge dalgasının kirli ve içe dönük ruhunu, neredeyse doom metal yoğunluğunda bir karanlıkla birleştirmesi. Nirvana ve Pearl Jam daha farklı bir duygu hattında ilerlerken, Alice In Chains burada çok daha ağır, daha tehditkâr ve daha “zehirli” bir dünya kuruyor. Jerry Cantrell’in riff yazımı, Layne Staley’nin acı dolu ama hipnotik vokali, Mike Starr’ın derin bas çizgileri ve Sean Kinney’nin kontrollü ama sert davulları albümü baştan sona benzersiz kılıyor. Dirt, grunge etiketiyle anılsa da özünde ciddi biçimde alternative metal / sludge etkili bir klasiktir bro.

Albümün açılışındaki “Them Bones”, daha ilk saniyede ne kadar sert bir dünyaya girdiğini hissettirir. Ardından gelen “Dam That River”, “Rain When I Die” ve “Down In A Hole” albümün ilk yarısını kusursuz taşır. Orta bölümde “Sickman”, “Rooster”, “Junkhead”, “Dirt”, “God Smack” ve kısa ama unutulmaz “Iron Gland” ile albüm giderek daha karanlık bir hale gelir. Finaldeki “Hate To Feel”, “Angry Chair” ve özellikle “Would?”, albümü yalnızca güçlü değil, tarihsel bir seviyeye çıkarır.